Misericórdia            Maristel Dias

 

                                                                    O silêncio desabou pesado sobre a dor

                                                                    E a cristalizou no coração do homem.

                                                                    Veio e levou a voz cantante do cantor

                                                                    E consumiu tudo aquilo que consome.

 

                                                                    O silêncio caiu pesado sobre os copos

                                                                    E os exibiu em cacos transformados.

                                                                    Sobre a mesa...  Copos e seus devotos,

                                                                    Sobre a mesa, sobre a dor, equilibrados.

 

                                                                    Dormiu no chão, sem panos ou cobertas.

                                                                    Na surdez mortal da voz de uma mulher.

                                                                    Todas as chagas expostas... Tão abertas!

 

                                                                    Para o asco de quem vê e não reverencia

                                                                    A misericórdia do silêncio ou também tiver,

                                                        A mesma dor, que só o silêncio silencia... 

24/09/05